Sylwetki twórców

Alina Sala

 asUrodziła się 18 lipca 1937 r. w Warszawie. Zmarła 30 czerwca 2013 r. w Końskich. Z wyksztalcenia – ekonomista, z zamiłowania – malarka. Przez 5 lat pracowała w banku, a następnie w Koneckich Zakładach Odlewniczych w dziale płac.
Jak mówiła – malarstwo stało się Jej życiową pasją. Często podkreślała znaczenie wyjątkowych osób, które pomagały Jej w ugruntowaniu zainteresowań. Byli to dyrektor Szkoły Zawodowej w Końskich – Mikołaj Zajączkowski, dyrektor Prewentorium Przeciwgruźliczego w Czarnieckiej Górze – Marta Dańska oraz artysta Stanisław Zajączkowski. Z artystów zagranicznych nieoceniony wpływ na Jej artystyczne spojrzenie i technikę malarską miał Jugosłowianin Anton Corati. Malowanie sprawiało Jej najprawdziwszą i głęboką radość, którą pragnęła dzielić się z innymi.
Jej żywiołem były kwiaty, lasy, pola i łąki, wijące się leniwie rzeki, spokojne tafle stawów i jezior.
Skąpane w słońcu lub otulone śniegiem pejzaże okolic Końskich, piękno zabytkowego parku i koneckie ulice ocieplone światłem latarń budziły w niej natchnienie i nastrój do tworzenia.

ADOLF TOMASIK

 OLYMPUS DIGITAL CAMERAArtysta rzeźbiarz. Urodził się 17 czerwca 1944 roku. Ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Kielcach. Jest absolwentem wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych Warszawie. Tworzy w dziedzinie rzeźby, malarstwa, rysunku i grafiki. Uczestnik wielu plenerów artystycznych, konkursów i wystaw zbiorowych. Autor licznych wystaw indywidualnych.
Jego prace znajdują się w zbiorach osób prywatnych w Polsce, Finlandii, Niemczech, we Włoszech oraz Stanach Zjednoczonych. Należy do Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Plastycznej oraz Związku Polskich Artystów Rzeźbiarzy.

TADEUSZ CZARNECKI

 tc1Urodził się 12 grudnia 1960 roku w Końskich. Studia plastyczne ukończył w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Dyplom uzyskał w 1987 r. Studia doktoranckie w latach 1999 – 2003 odbył w Uniwersytecie Opolskim na Wydziale Historyczno – Pedagogicznym. Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki obronił w 2007 r. Tworzy w dziedzinie malarstwa, rysunku, grafiki, fotografii. Zajmuje się ilustracją książkową i projektowaniem okładek. W latach 1985 – 1987 prowadził eksperymentalny teatr plastyczny. Od 1987 do 1994 r. współpracował z prasą regionalną. W 1994 r. otrzymał stypendium twórcze Fundacji Gessellschaft fur Landeskultur im Mundeltal E.V. (Höfgen – Niemcy). Dorobek twórczy prezentował na wystawach indywidualnych jak i zbiorowych w kraju i za granicą.
Należy do Związku Polskich Artystów Fotografików (leg. nr 783) oraz Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Plastycznej.
Prowadzi w Radoszycach prywatną galerię „Biłasówka”, specjalizującą się w wystawach sztuki malarskiej, rzeźby i fotografii artystycznej.

oficjalna strona:
http://www.czarnecki.art.pl/

GRZEGORZ KRÓL

gk1Artysta – rzeźbiarz ludowy. Członek Stowarzyszenia Twórców Ludowych od 1982 roku oraz Stowarzyszenia Ars Populi. Urodził się 27 stycznia 1953 roku w Olszówce. Rzeźbi (głównie w drewnie) od czternastego roku życia. Zadebiutował w 1972 roku w konkursie „Mikołaj Kopernik w rzeźbie ludowej” organizowanym przez Muzeum Etnograficzne w Toruniu. Uczestnik wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą m.in. w Niemczech, Szwajcarii, Bułgarii, Czechosłowacji.
Jego prace znajdują się w zbiorach oficjalnych: Muzeum Etnograficznym w Toruniu, Muzeum Etnograficznym w Krakowie, Muzeum Narodowym w Kielcach, Muzeum Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie, Muzeum Wojska w Białymstoku, Muzeum Regionalnym w Pińczowie, Muzeum w Częstochowie, Muzeum Sztuki Ludowej w Otrębusach, Muzeum Wsi Kieleckiej, Izbie Regionalnej WDK w Kielcach oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

BONIFACY MIĄZEK

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKsiądz infułat, prof. dr hab. Bonifacy Miązek – poeta, krytyk literacki i historyk literatury polskiej, profesor Uniwersytetu Wiedeńskiego. Urodził się 27 marca 1935 roku w Kolonii Szczerbackiej k/Końskich. W roku 1954 zdał maturę w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Końskich, następnie studiował teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1959 roku i przez sześć lat pracował jako wikary i nauczyciel religii w diecezji sandomierskiej. Ze względu na kontakt z paryską „Kulturą”, księdzem Miązkiem zainteresował się Urząd Bezpieczeństwa. Aby uniknąć aresztowania w październiku 1965 roku wyjechał wraz grupą księży na wycieczkę do Rzymu, odłączył się w Wiedniu i poprosił o azyl polityczny w Austrii. Odtąd na stałe mieszka w Wiedniu. Zainteresowania literackie skłoniły księdza Miązka do podjęcia studiów literackich oraz do rozwijania własnej twórczości poetyckiej. Od roku 1967 studiował slawistykę, historię sztuki oraz filozofię na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie w 1972 roku uzyskał stopień doktora. Następnie zaś podjął pracę w Instytucie Slawistyki Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdzie w roku 1984 uzyskał habilitację. Do chwili obecnej wykłada w tymże Instytucie historię literatury polskiej.
Ksiądz Profesor Bonifacy Miązek służy literaturze, kulturze i nauce polskiej. Do jego najważniejszych osiągnięć historycznoliterackich należy, oprócz polskojęzycznych opracowań z zakresu literatury polskiej, cykl publikacji niemieckojęzycznych, obejmujących zasięgiem tematycznym niemal całokształt dziejów literatury polskiej. Laureat wielu prestiżowych nagród w dziedzinie literatury. Bezsprzecznie „ambasador kultury polskiej” poza granicami naszego kraju. Jest znaną postacią w kulturalnych kręgach Wiednia, Londynu, Rzymu i Paryża.

W roku 2005 ksiądz Bonifacy Miązek otrzymał tytuł HONOROWEGO OBYWATELA MIASTA KOŃSKIE.

WIESŁAW TURNO

wt1Artysta fotografik. Należy do Związku Polskich Artystów Fotografików (leg. nr 751). Urodził się 16 sierpnia 1953 roku w Końskich. Fotografią zajmuje się od 1980 roku. Jest założycielem i członkiem Klubu Fotograficznego „ATUT” Koneckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Końskich i komisarzem wystaw w nim organizowanych. W latach 1993 – 1994 był fotoreporterem „Gazety Koneckiej”. Od 1990 roku zajmuje się fotografią w technice gumy. Uczestnik wielu plenerów fotograficznych i plastycznych. Jego prace prezentowane były na licznych wystawach indywidualnych m.in. w Busku Zdroju, Końskich, Kielcach, Ostrowcu Świętokrzyskim, Krakowie, Radomiu i Warszawie. Za granicą wystawiał w Grodnie i Mińsku. Był gościem Międzynarodowego Festiwalu Fotografii Piktorialnej w Mińsku oraz Łódzkiego Festiwalu Fotografii. Swoje fotografie publikował w licznych albumach m.in.: „Fotografia – sztuka ziemi kieleckiej”, „Mistrzowie polskiego pejzażu”, „Radomskie Sacrum”.
W latach 1998 – 2002 był prezesem Okręgu Świętokrzyskiego Związku Polskich Artystów Fotografików w Kielcach.
Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych i prywatnych kolekcjach krajowych i zagranicznych.

Jan Zbigniew WRONISZEWSKI

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Autor cyklu książek wydanych w ramach bibliotecznego wydawnictwa ARSLIBRIS pt. „Końskie i powiat konecki 1939-1945″. W roku 2005 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Gminy Końskie. Współtwórca i organizator obchodów Koneckiego Września, autor odczytywanego od 1984 roku „Koneckiego Apelu Poległych”.
Urodził się 11 marca 1921 roku w Kaliszu. Zmarł W dniu 28 sierpnia 2014 r. w wieku 93 lat w Olsztynie. Lata 1927-28 spędził we wsi Szarbsko nad Pilicą. Szkołę powszechną ukończył w Przedborzu. W roku 1934 przeniósł się z rodziną do Końskich. W latach 1934-1939 był uczniem państwowego gimnazjum i liceum (maturę zdał konspiracyjnie w roku 1942). W pierwszych dniach wojny służył ochotniczo w jednej z grup koneckiej samoobrony. Od 1 listopada 1939 r. był członkiem szkolnej konspiracji p.n. „Gimnazjalna Drużyna Bojowa”. Jesienią 1939 r. zajmował się poszukiwaniem broni z wrześniowych pól bitewnych.
W okresie od 17 lutego do 13 marca 1940 r. służył w Oddziale Wydzielonym mjr „Hubala” w Gałkach. Na początku 1941 r. został wraz z całą grupą „Gimnazjalnej Drużyny Bojowej” włączony do Związku Walki Zbrojnej. Od marca 1941 r. zaczął pracować z kolegą szkolnym Bolesławem Wielgosińskim „Grabowskim” w wywiadzie Obwodu (m.in. w lutym-marcu 1941 zorganizował złożone z młodszych kolegów szkolnych dwie grupy obserwatorów ruchu pojazdów Wehrmachtu). W czasie od 1 stycznia do 30 czerwca 1942 r. odbył zastępczy kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty uzyskując stopień kaprala podchorążego. Od grudnia 1942 do maja 1943 kierował referatem szóstym Komendy Obwodu. W ramach swych obowiązków redagował i wydawał z pomocą brata Józefa Kazimierza („Konrada”) obwodowy dwutygodnik „Sprawy Polskie”. Od marca do 19 sierpnia 1943 był zastępcą i adiutantem komendanta miasta (placówki miejskiej „Wierch” – „Aza”) ppor. rez. Stanisława Strzemiecznego „Góry”. Współdziałał zarazem z kedywem Obwodu, uczestnicząc w większych akcjach dywersyjnych z grupą żołnierzy z plutonów miejskich 201 i 202.

Akcja na pociąg pod Wąsoszą w nocy 19/20 sierpnia 1943 r., w której brał udział, zbiegła się z masowymi aresztowaniami w Końskich. Nieobecny w domu „Znicz” (podobnie jak jego brat „Konrad”, przebywający w leśnej grupie kedywu kpr. „Allana”) uniknął aresztowania, lecz w zamian aresztowano i wysłano do obozu ich matkę. Poszukiwany w Końskich, wstąpił do II zgrupowania partyzanckiego „Ponury” ppor. „Robota” jako celowniczy erkaemu i dowódca grup wydzielonych. Około 3 listopada 1943 r., po powrocie II zgrupowania w lasy niekłańskie, pchor. „Znicz” odszedł na „melinę” do gminy Skotniki. Aresztowano go (wraz z bratem) 23 grudnia 1943 roku w Szarbsku nad Pilicą, a 1 lutego 1944 r. przewieziono obu do Radomia. Po śledztwie w tamtejszym gestapo wysłano ich 11 marca 1944 r. do obozu koncentracyjnego Gross Rosen, skąd przesyłano kolejno do obozów Auschwitz II, Mauthausen i Gusen II. W tym ostatnim obozie w dniu 5 maja 1945 roku oswobodził ich pododdział armii USA z grupą uzbrojonych więźniów z Mauthausen. Po prawie trzymiesięcznym pobycie w Linzu (Austria) bracia powrócili do Końskich i tego samego roku immatrykulowali się obaj na wydziale prawno-ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego. „Znicz” studiował równolegle wokalistykę w Konserwatorium Łódzkim (później w Średniej Szkole Muzycznej) i jesienią 1949 r. zatrudnił się w jednym z tamtejszych teatrów lalek. Pracując zdał eksternistycznie egzaminy: aktorski (1955) i reżyserski (1965). W roku 1961 objął dyrekcję i kierownictwo artystyczne Olsztyńskiego Teatru Lalek. Prowadził go przez dwadzieścia lat, do przejścia na emeryturę. Do śmierci mieszkał w Olsztynie. Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych.
Szczegółowe wspomnienia ze swojego życia zawarł w autobiografii zatytułowanej „Życie w ciekawych czasach” wydanej przez konecką Bibliotekę Publiczną w 2009 roku.

 

JAN STANISŁAW STEFANIAK

stefaniakPoeta, prozaik, satyryk. Mieszka w Stąporkowie. Urodził się 30 lipca 1935 r. w Kaniukach ( pow. Biała Podlaska). Studiował historię sztuki na KUL w Lublinie. Debiutował w 1957r. na łamach „Kameny”. Wiersze i opowiadania drukował m.in. w pismach regionalnych i almanachach : Pegaz, Spotkania, Bazar 4, Bazar 5, Bazar 6. Z powodzeniem uczestniczył w kilku konkursach literackich.W latach 1957-64 należał do Koła Młodych przy Oddziale ZLP w Lublinie, w latach 1966-80 do lubelskiego Klubu Literackiego, a w latach 1984-90 do Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Kielcach. Od 1997 r. członek kieleckiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Otrzymał nagrodę miasta Stąporkowa (1997).O jego twórczości pisali m.in. E. Koziara w „Słowie Podlasia” (1998, nr 7), B. Pasternak w „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim” (1998, nr 3-4, s. 126-128).

 

Wydał: Ludziom (arkusz poetycki, 1957), Lampa Aladyna (zbiór wierszy, 1960), Wszystko jest ziemią (zbiór wierszy, 1986), Dokąd uchodzi ocean (zbiór wierszy, 1997), Firlaszki polskie (zbiór satyryczny, 1998).

JAN KRZYSZTOFCZYK

krzysztofczykProzaik i dramaturg. Urodził się 24 czerwca 1937 r. w Sosnowcu, gdzie ukończył liceum ogólnokształcące. Zmarł 15 listopada 2008 r. Studiował na Uniwersytecie Wrocławskim (Wydział Prawa), po czym pracował w różnych zawodach, m.in. jako nauczyciel, dziennikarz wreszcie leśnik. Ten ostatni zawód związał go silnie z Kielecczyzną (od 1980 r. mieszka w Wiośnie niedaleko Sielpi).Debiutował w 1968 r. na łamach lubelskiej „Kameny” nowelą Zasmole. Drukował swe opowiadania w „Literaturze”, „Kulturze”, „Życiu Literackim”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Tak i nie”, „Przemianach”, „Regionach”, „Sycynie”, „Ikarze”, prasie codziennej całego kraju i w almanachach Ludowej Spółdzielni Wydawniczej, „Czytelnika”, „Iskier”, Wydawnictwa „Śląsk”. Często nagradzany i wyróżniany w konkursach literackich także za sztuki teatralne, z których pięć ukazało się w „Dialogu” i jedna (Szmaciana lalka) w „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim”. Od 1999 r. przyjęty w poczet członków Związku Literatów Polskich. O jego twórczości pisali m.in. J. Pierzchała w Z ciemni podskórnej (Katowice 1992, s. 53-84), S. Wyczaj w „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim” (1997, nr 2, s. 142-144), w programie inscenizacji jednoaktówek Święcone na pół i Podział w Teatrze im St. Żeromskiego (Kielce, 28 II 1998), G. Kozera w „Magazynie Słowa Ludu” (1993, nr 1763), w „Słowie Ludu” (1998, nr 51), M. Pilot w „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim” (1997, nr2, s. 122-125), J. Pisiewicz w „Ikarze” (1997, nr 12, s.36), w „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim” (1998, nr 2, s. 138-141), A. Niebudek w „Echu Dnia” (1998, nr 51), S. Żak w „Ikarze” (2000, s. 35).

 

Wydał: opowiadania i dramat Krzyk (1991), zbiór opowiadań Kiedy kos przestaje śpiewać (1997), zbiór dramatów „Święcone na pół” i inne utwory sceniczne (1999), nagrodzony w konkursie pn. „Świętokrzyska Premiera Literacka”. Dwie spośród jego sztuk miały inscenizacje teatralne w warszawskim Teatrze Małym i w Teatrze im St. Żeromskiego w Kielcach.

PELAGIA BOROWSKA

borowskaUrodziła się 8 października 1952 r. w Mniowie na Kielecczyźnie. Ukończyła filologię polską w kieleckiej WSP. Obecnie mieszka w Końskich. Debiutowała w 1980 r. na łamach „Głosu Nauczycielskiego” opowiadaniem Głupi Krysiu, po czym publikowała m.in. w almanachach nauczycielskiego ruchu literackiego (Weryfikacje, Penetracje, Bazar 3, Bazar 4), „Ikarze”, „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim”. Jest laureatką kilkunastu konkursów literackich.

 

Wydała następujące pozycje: „Modliszka” (1992),
„Historie sprzed pogrzebów” (1995),
„Samosiejka” (1997), powieść nagrodzona w konkursie pn. „Świętokrzyska Premiera Literacka” oraz nagrodą „Głosu Nauczycielskiego”
„Trzynasty księżyc” (2007)

Publikowała też felietony w „Gazecie Koneckiej” (1993-94) i wydaniu kieleckim „Gazety Wyborczej” (1995-96). Od 1980 r. należy do Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Kielcach,
od 1997 r. – do Związku Literatów Polskich.

ELŻBIETA MUSIAŁ

musialElżbieta Musiał, pisarka i art. malarka. (Urodziła się w 1959 r. w Końskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Końskich potem Wyższej Szkoły Rolniczo – Pedagogicznej w Siedlcach, ukończyła też podyplomowe studia menedżerskie na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie zarządzania dla twórców, artystów i animatorów kultury).
Działalność artystyczna w dziedzinach: malarstwo, poezja, eseistyka.
Przynależność do związków twórczych i organizacji ogólnopolskich:

Związek Polskich Artystów Malarzy i Grafików (leg. Nr 108/2004)
Związek Literatów Polskich, od 2002 r. (leg. Nr 1266)

Otrzymała w 2002 r. odznakę Ministerstwa Kultury Rzeczypospolitej Polskiej:
Zasłużony Działacz Kultury.
W 2004 r. przyznano jej stypendium twórcze Ministra Kultury (na napisanie zbioru szkiców krytycznoliterackich w oparciu o wybrane wiersze znanych polskich poetów „pokolenia bez biografii”).
W 2009 r. była laureatką Świętokrzyskiej Nagrody Kultury II stopnia.

Dorobek pisarski:
I. Autorka tomików poetyckich i esejów:
– „Miejsce na niebo”, Oficyna Wydawnicza STON 2 Kielce, 1996 r.
– „Tatuaż z obłoków”, Oficyna Wydawnicza STON 2 Kielce, 2001 r; nagroda literacka – „Świętokrzyska Premiera Literacka 2001”
– „Cień rzeki”, Oficyna Wydawnicza STON 2 Kielce, 2004 r.
– Poemat: „na śmierć zegarka przejechanego zimą przez samochód”, wyd. My Book, 2008
– „Płacz czajki. Wiersze i poemat”, Oficyna Wydawnicza STON 2, Kielce, 2009 r.

– poemat: „Na zdjęciu wciąż żyjemy”, Wydawnictwo ASTRA, Łódź,  2012 r.; wyróżnienie  

           w konkursie na najlepszą poetycką książkę XXXV Międzynarodowego Listopada

           Poetyckiego 2012.

    – poemat: „Ars moriendi, czyli poradnik czynności nieużytecznych”; Wydawnictwo Signo, Kraków, 2013 r.

 – Autorka zbioru esejów: ” Poeta patrzy na kobietę”, STON 2, 2006 r. (stypendium twórcze Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego).

II. Wiersze oraz eseje autorstwa E.M. drukowane były w ponad 20 liczących się na rynku literackim periodykach społeczno-kulturalnych oraz antologiach (m.in. „Antologia utworów współczesnych pisarzy regionu świętokrzyskiego”(polsko – angielska edycja), „Poezja dzisiaj” (Nr 29/30), kolejne antologie Międzynarodowych Warszawskich Jesieni Poezji (2003r. – 2008 r.). „Dziś”, „Autograf”(kilkakrotnie), ” Teraz”, „Topos”, „Okolice poetów”, „Świętokrzyski kwartalnik Literacki”(wielokrotnie), „Nietakty!”, „Ikar”(wielokrotnie), „Gazeta kulturalna”, Almanach poetów Międzynarodowego Listopada Poetyckiego ( Poznań 2000, 2007, 2008), almanach Międzynarodowej Jesieni Literackiej Pogórza (2004 r., 2005r., 2009) oraz w antologiach międzynarodowej poezji (m.in. „Mimo milczenia”, „Pora poezji”, „Bez granic”, „Słowo”, „Poeci bez granic, „Według poety”, „Świadectwo”) oraz almanachach wydanych za granicą jak: „Poezijos pavasaris” (Wilno 2008), „W dłoniach Królów” (Wilno 2008), „Słowa i kolory” (Wilno, 2008). Tłumaczenia wierszy E.M. na język: angielski (E. Kwasowska – Jachimowska), niemiecki (Karl Grenzler), rosyjski (Andriej Bazylewski, Jekaterina Polianskaja), litewski ((Birute Jonuskaite, Viktoras Rudzjanskas), białoruski (Aleh Abłażej, Aksana Danielczyk), ukraiński (Aleh Abłażej). Recenzje książek E.M. drukowano w periodykach literackich („Autofraf”, „Świętokrzyski Kwartalnik Literacki (wielokrotnie), „Gazeta Kulturalna”, „Nietakty!, „Przegląd Artystyczno – Literacki, Toruń, grudzień 1997). Zwłaszcza zbiór esejów doczekał się wysokiej (i płomiennej) recenzji autorstwa Leszka Żulińskiego (drukowany w sobotnim dodatku kulturalnym Trybuny; Nr 58 (5175)/ piątek, 9 III 2007) .
– O pisarstwie Elżbiety Musiał wypowiadali się krytycy i literaci: Roman Śliwonik, Krzysztof Gąsiorowski, Janusz Termer, Stefan Jurkowski, Leszek Żuliński, Stanisław Żak, Krystyna Cel, Jerzy Rochowiak, Andrzej Gnarowski, Stanisław Nyczaj, Janusz Detka, Jan Tulik, Stanisław Fiut, Łukasz Kaczyński i inni.
– Sylwetka E. M. prezentowana była w potężnym (ponad 1000 str.) wydaniu rosyjskim „Mir” – rok kulturalny w Rosji, 2005.

III. Udział w międzynarodowych festiwalach poezji:
– Światowy Dzień Poezji, Warszawa 2002,
– Międzynarodowa Warszawska Jesień Poezji, Warszawa, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009,
– Maj „Nad Wilią”, Wilno 2008,
– Międzynarodowy Festiwal Poezji w Wilnie, Poezijos pavasaris, 2008.

Dorobek malarski i w innych dziedzinach sztuk wizualnych:

IV. Ponad 20 wystaw indywidualnych, do ważniejszych należą:
1997 wystawa malarstwa, KCK Ośrodek Kultury „Ziemowit”, Kielce
1998 wystawa malarstwa, Centrum Kultury Południe, Radom
1998 wystawa malarstwa, Galeria DeK, Końskie
1999 wystawa malarstwa, Bułgaria, Instytut Polski w Sofii, Sofia
1999 wystawa malarstwa, Bułgaria, Instytut Polski w Sofii, Warna
2000 wystawa malarstwa, Galeria Fotografii „Atut”, Końskie
2001 wystawa malarstwa, Biblioteka Uniwersytecka, Wrocław
2001 wystawa malarstwa, Galeria Sztuki „Parnas”, Końskie
2002 wystawa malarstwa, Galeria „Ikara” Kieleckiego Centrum Kultury, Kielce
2002 wystawa malarstwa, Galeria CKP „Pod Jaskółką”, Radom
2003 wystawa malarstwa, Galeria „Bellotto”, Warszawa, Krakowskie Przedmieście
2004 wystawa malarstwa, Rosja, Galeria Twórczego Związku Malarzy Rosji, Moskwa (Instytut Polski w Moskwie)
2004 wystawa malarstwa, Rosja, Instytut Ukraiński w Moskwie
2004 wystawa malarstwa, Rosja, Konsulat Polski w St. Petersburgu, Muzeum Dostojewskiego, St. Petersburg,
2005 wystawa malarstwa, Niemcy, Galeria Bornemanna (Bilderhaus Bornemann), Lubecka
2007 wystawa malarstwa, galeria Wojciecha Siemiona, Petrykozy
2009 wystawa retrospektywna, Galeria DeK, Końskie

oraz wiele prezentacji towarzyszących literaturze, m.in. w auli Domu Literatury w Warszawie, Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach, w Domu Środowisk Twórczych Pałacyku Zielińskiego w Kielcach.

O malarstwie Elżbiety Musiał pisali:
Kiryłł Dubrowickij, Moskwa
Jerzy Daniel we wstępie do katalogu wystawy oraz w miesięczniku Teraz
Natalia Morozowa, Petersburg
Marek Wawrzkiewicz, Warszawa
Emilia Zapała w miesięczniku Ikar
Pela Borowska, folder do wystawy

V. Udział w ważniejszych wystawach zbiorowych:
1995 Przegląd Twórczości Artystów Ziemi Koneckiej, Galeria DeK, Końskie
1996 „Artibus 95”, Nowohuckie Centrum Kultury, Kraków, DK, Kielce DK, Starachowice
1997 „Artibus 96”, Galeria DeK, Końskie
1997 „ART – EKO’97”, Galeria Fotografii ZPAF, Kielce
1998 „ART – EKO’ 98”, Galeria Fotografii ZPAF, Kielce
1999 „ART – EKO’99”, Galeria w Zamku Sandomierskim, Sandomierz
2001 „Kuźnice Koneckie”, Muzeum Techniki, Sielpia Wielka
2001 Stowarzyszenie Marynistów Polskich – Przegląd Twórczości, Łódź
2002 „Kuźnice Koneckie”, Muzeum Techniki, Sielpia Wielka
2002 „Świętokrzyskie Krajobrazy”, BWA, Kielce
2002 międzynarodowa wystawa malarstwa i rzeźby w Trzyńcu, Trzyniec, Czechy
2003 „Świętokrzyskie Krajobrazy” – „Kuźnice Koneckie”, Muzeum Techniki, Sielpia Wielka
2006 „Przedwiośnie 29”, BWA, Kielce
2006 galeria „Nad Wilią”, Warszawa
2007 przegląd twórczości członków ZPAMiG, galeria – Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa, Warszawa
2007 galeria BWA Kielce, „Mąchocice-Scholasteria”
2007 galeria M.B.W.A „U Jaksy”, Miechów
2007 galeria BWA „Zielona”, Busko Zdrój
2007 wystawa poplenerowa Nida’ 2007, Wilno, Galeria Związku Pisarzy Litwy
2008 „Obrazy liryczne”, przegląd twórczości członków ZPAMiG, galeria Stara Kordegarda, Łazienki Królewskie, Warszawa
2008 galeria BWA w Kielcach, „Przedwiośnie 31” pokonkursowa wystawa prac twórców regionu świętokrzyskiego
2009 galeria BWA w Kielcach, „Przedwiośnie 32” pokonkursowa wystawa prac twórców regionu świętokrzyskiego

VI. Ważniejsze plenery artystyczne:
1997, 1998, 1999, plenery fotograficzno – plastyczne „ART – EKO”
1998 plener „Karczówka”, klasztor o. Palotynów, Kielce
1999 plener fotograficzno – malarski, „Sołdek” statek – muzeum, Gdańsk
2000 plener malarski, klasztor o. Cystersów, Jędrzejów
2000 plener malarski w Szwecji, rejs żaglowcem, szkiery szwedzkie, Sztokholm
2002 plener malarsko – rzeźbiarski, Trzyniec, Czechy
2002 plener malarski w Modliszewicach, Polskie Stowarzyszenie Edukacji Plastycznej Delegatura w Kielcach
2003 interdyscyplinarny plener artystyczny grupy państw wyszehradzkich, rejs statkiem „Oczarowany dziwak”, Moskwa – Sankt Petersbug
2005 międzynarodowy plener literacko – malarski, Obory p/ Warszawą, Dom Pracy Twórczej
2007 międzynarodowy plener literacko – malarski w Nidzie (Polska, Białoruś, Litwa); Nida, Litwa
2008 międzynarodowy plener literacko – fotograficzno – muzyczny (Litwa, Białoruś, Ukraina, Polska), Druskienniki

VII. Projekty okładek: – opracowanie 5 własnych tomików poetyckich z pomieszczonymi tam reprodukcjami prac malarskich oraz jednej książki eseistycznej, w której znalazło się dwanaście obrazów malarskich, będących interpretacją plastyczną 12 wierszy znanych polskich poetów
– na 75 – lecie Biblioteki Publicznej w Końskich,
Ponadto jej obrazy znalazły się na ponad 20 okładkach książek poetyckich i eseistycznych(m. in. Andrzeja Gnarowskiego, Andrzeja Waśkiewicza, Marka Wawrzkiewicza, Maksymilina Barta – Kozłowskiego), na 3 antologiach Warszawskich Jesieni Poetyckich oraz na okładce zbioru opowiadań „Trzynasta kategoria rozsądku” Zygmunta Krzyżanowskiego (pierwsze polskie wydanie opowiadań Krzyżanowskiego), w antologii (Świętokrzyski Kwartalnik Literacki; okładka i wkładki kredowe wewnątrz), a ponad wszystko w rosyjskim tłumaczeniu poezji, dramatów i prozy K. I. Gałczyńskiego: „Farlandia, czyli podróż do ciemnogrodu”(pod redakcją A. Bazylewskiego, 2004 r.). Pracami malarskimi opatrzono również jubileuszową pozycję „Poeci Gałczyńskiemu” (2003 r.) oraz jubileuszowe (na 300-lecie Petersburga) wydanie antologii poetów rosyjskich „Pamięć. Poeci Sankt Petersburga” (2003 r.).

VIII. Inne reprodukcja prac malarskich i fotografii w książkach oraz periodykach kulturalno – społecznych:
– portret Jidi Majia (autor tybetański) na czwartej okładce polskiego wydania jego wierszy wybranych „Magiczna ziemia”
– Fotografie z wyjazdu literackiego do Chin zamieszczono w książce „Chiny oczami Polaków” (również na okładce),
– fot. Chińskiego Muru wykorzystano na okładce książki „Kamyki z Chińskiej Mozaiki” M. Wawrzkiewicza,
– reportaże fotograficzne i pojedyncze zdjęcia (głównie na okładce) zamieszczał miesięcznik „Sprawy Wschodnie”,
– fotografie z Lubeki znalazły się na okładce i wewnątrz książki poetyckiej „Codzienna lekcja historii” Józefa Plessa,
– reprodukcje prac malarskich na okładkach 3 Biuletynów Informacyjnych Świętokrzyskiej Izby Lekarskiej „Eskulap świętokrzyski”.

IX. Autorka i wykonawczyni: – scenografii kolejnych Warszawskich Jesieni Poezji w auli Domu Literatury; w 2005 r. przedstawiła swoją rzeźbę „Ikar” (2,5m x 1,5m x 1,5m),
– aranżacji polskiego stoiska na Międzynarodowych Targach Książki w Moskwie,
– zbiorowych wystaw „Kuźnice Koneckie”, 1999, 2000, 2001.